Nappimiś i Skarby Babci Miłki

Babcia Miłka mieszkała na końcu pachnącej ścieżki, w domu pełnym herbat, książek i miękkich poduszek. Nappimiś często ją odwiedzał, bo lubił słuchać opowieści z dawnych lat.

Tym razem babcia miała dla niego coś wyjątkowego – skrzynię z napisem: „Skarby codzienności”.

W środku nie było złota ani klejnotów. Były tam:
– pierwszy guziczek od sweterka,
– stare zdjęcie uśmiechniętej mamy z dzieciństwa,
– i pieluszka wielorazowa, jeszcze z czasów, gdy babcia opiekowała się malutkim Nappimisiem.

– To tylko rzeczy – powiedział słonik.

Babcia uśmiechnęła się. – To nie są tylko rzeczy. To wspomnienia, które uczą nas, że piękno tkwi w prostocie.

Nappimiś zrozumiał, że prawdziwe skarby to te, które zbieramy dzień po dniu – niepozorne, a jednak najważniejsze.

Tego dnia wrócił do domu, wyjął swoją starą pieluszkę i położył ją obok nowej. – Jedna przypomina mi, kim byłem. Druga, kim chcę być.